Czy istnieje przyjaźń między kobietą a mężczyzną?

Jest to temat szeroki jak rzeka i wzbudzający kontrowersje. Można nawet przypuszczać, że jest to temat tabu, choć każdy nad tym zastanawiał się nie raz. Zdania są podzielone i rozbijają temat na kilka podstawowych wątków. Jednak zwężając temat do minimum, na pytanie : czy istnieje przyjaźń między kobietą a mężczyzną, większość z nas odpowiada – NIE.
Już wielcy tego świata zastanawiali się niejednokrotnie nad tym tematem i zasypywali nas swoimi myślami. Jednym z wielu, który najczęściej w swoich aforyzmach poruszał temat przyjaźni damsko-męskiej był filozof i poeta Fryderyk Nietzsche. Przytaczając jeden z jego cytatów zacznę pierwszy wątek.
„Kobieta może być przyjaciółką mężczyzny, lecz by uczucie to trwało, niezbędne jest wesprzeć je odrobiną fizycznej antypatii.”
Przyjaźń rodzi się znienacka. Nie da się jej zaplanować i nie da się nikogo do tego namówić. Nigdy nie czujemy kiedy ze zwykłej znajomości, w której czuliśmy się coraz lepiej i która wytwarzała niewidzialną więź, wytworzyła się przyjaźń. Tą więź tworzą rozmowy, czas wspólnie spędzony, zaufanie budowane przez lata i to, że znacie się „od podszewki”. Przyjacielowi powiesz wszystko, jesteś w stanie powierzyć mu najskrytsze sekrety, marzenia i pragnienia. To on wyciera twoje łzy, gdy jest Ci smutno i doradzi: „co teraz?”. Bez zależności czy jest kobietą, czy mężczyzną – przyjaciel takie ma zadanie i jeśli nim jest, wykonywanie ich nie sprawia mu najmniejszych problemów.
Czy w związku z tym potrafilibyście spojrzeć na przyjaciela pod względem atrakcyjności fizycznej? A jeśli tak, to czy do takiego stopnia by zacząć go pożądać? Czy nie umielibyście się powstrzymać przed seksem mając na uwadze wartości, które można przez to stracić? Ale czy w ogóle istniałaby taka opcja, by to co dotąd Was łączyło nagle przestało istnieć, bo uprawialiście seks? Odpowiedź może być prosta. Wszystko zależy od tego, na czym opiera się Wasza przyjaźń, ile razem możecie znieść, czy wystarczająco mocna jest więź między Wami, by móc seks odebrać jako nie szkodzącą przygodę. Jeśli oboje czujecie, że to co Was łączy to tylko i aż przyjaźń to współżycie nie powinno być na tyle krępujące i wiążące, by zakończyć tę znajomość. Możecie przecież miło wspominać wspólne uniesienia, bądź razem się z nich śmiać. Nie trzeba nawet w ogóle tego wspominać i uznać temat za naturalny na tyle, by nie zawracać sobie tym głowy. Znając się tak dobrze dodatkowy wspólny epizod nie powinien Wam sprawiać problemu. Seks w tym wypadku można uznać jako dodatkową cechę, którą podzieliliście się wzajemnie. Warunek jest taki: żadne z Was nie może być w związku partnerskim z kimś innym, ale również Wy – przyjaciele, nie możecie darzyć siebie nawzajem miłością.
Można by pomyśleć, że w tym momencie pojawia się problem. Jednak nie koniecznie, bowiem czy nie można być przyjacielem osoby, którą obdarzamy miłością? Owszem, można. Większość udanych związków opiera się na przyjaźni. Nie dziwi mnie dlaczego tak się dzieje. Jakże mocne musi być to uczucie, które zrodziło się z przyjaźni! Wy, znający się „jak dwa łyse konie”, akceptujący swoje wady i zalety, tak samo jak wcześniej stajecie przed perspektywą bycia ze sobą jak najczęściej i jak najdłużej.

„Najlepszy przyjaciel dostanie prawdopodobnie najlepszą małżonkę, ponieważ dobre małżeństwo opiera się na talencie do przyjaźni. „ — Fryderyk Nietzsche

W takiej wersji wydarzeń wcześniejsza przyjaźń jest jak długa i przyjemna gra wstępna przed udanym seksem. Jednakże taka opcja nie sprawdza się w przypadku, kiedy tylko jedna ze stron zakochała się w swoim przyjacielu.

Przyjaźń damsko – męska jest przez nas mało akceptowanym zjawiskiem. Często partnerzy są zazdrośni o zażyłość między przyjacielem swojej dziewczyny, czy chłopaka. Nie potrafią jej zrozumieć, nie wierzą, że między przyjaciółmi nie dochodzi do seksu. Jest to całkiem normalna reakcja ze strony „zazdrośnika”. To świadczy o tym, że mu na Tobie zależy, że to on chciałby być dla Ciebie najważniejszy. Niestety nie zawsze umie sprostać tej roli. Przyjaciel powinien być przede wszystkim bezstronny, szczery i doradzić nam, a nie sobie – co często się zdarza kiedy doradza nam partner/ka.

Jednym z dowodów na to, że przyjaźń między kobietą a mężczyzną powinna być powszechnym zjawiskiem są liczne udane przyjaźnie między kobietą a mężczyzną homoseksualnym. Takie przyjaźnie pozbawione zewnętrznej krytyki udają się, ponieważ budowane są rozumowaniem płci pięknej i brzydkiej, pomimo że mężczyzna jest gejem. Nad takim partnerstwem mało kto się zastanawia. Wszyscy to akceptują, ponieważ wykluczają z tego układu seks. Jakby to on był wyznacznikiem udanej przyjaźni.

Ciężko jest być przyjacielem, ciężko też przyjaciela znaleźć. Będąc nim trzeba przecież wysłuchać cierpliwie i z zainteresowaniem wszystkie żale, cierpienia, tajemnice, wydarzenia drugiej osoby. Trzeba umieć postawić się w jej sytuacji, jednocześnie ukierunkować się obiektywnie, aby móc szczerze i prawdziwie doradzić i pomóc. Przyjaciel musi być „na każde zawołanie”. Musi wspomóc w każdej chwili, a kiedy trzeba to nawet „nastawić za nas karku”. Wszystkie te cechy nie mogą być wymuszone. Prawdziwy przyjaciel chce udzielać pomocy, chce sprostać tym zadaniom. Prawdziwy przyjaciel robi to bezinteresownie i instynktownie.

Dlaczego więc mamy odrzucić przyjaźń drugiej osoby, kiedy jest ona płci przeciwnej? Z samej zasady? Dlatego, że takiego zdania jest większość ludzi? Czy dlatego, że osoba postronna, bądź nasz partner tego nie akceptuje? W takim wypadku przypuszczam, że to partner nie jest nas wart, skoro nie potrafi zrozumieć wartości z posiadania przyjaciela – kimkolwiek by on nie był. Przyjaciel to bratnia dusza., podpora – w momencie ugięcia nóg, zimny prysznic – gdy woda sodowa uderza nam do głowy, poduszka – gdy wieczorem musimy się wypłakać, niekrępująca cisza – kiedy mamy ochotę pomilczeć. Przyjaciel to cechy charakteru matki, ojca, siostry, brata, kumpla, żony i męża. Przyjaciel to nie kobieta i nie mężczyzna.

Ogólnie przyjęte kanony życia kobiety i mężczyzny określają proste ścieżki, do których my jak poddane owieczki, bez chwili zastanowienia postanawiamy się przyporządkować. Mało kto zastanawia się nad tym, czy owe wytyczną są oby właściwe i czy nie ma od nich wyjątków, które nie koniecznie muszą wiązać się z cierpieniem i pokutowaniem za grzechy. Dlatego powinniśmy być otwarci na wszelkie przejawy przyjaźni, akceptować te damsko-damskie, męsko-męskie i damsko-męskie. I jeśli nam się owa przyjaźń przytrafi powinniśmy pielęgnować ją jak największy w życiu skarb!

Gosik